Wednesday, 24 October 2012
BENCI DIA,SAYANG DIA
BAB 7
"Wah.Mia,awak perasan tak apa yang lain dekat Adam." soal Amira.
"Ape yang lain? Saya tengok sama je."
"Ish.Awak tak perasan ke yang die pakai jam hari ni.Sebelum ni mana ada dia pakai jam kan."
Aku segera memandang pergelangan tangan Adam.Sah.Dia dah pakai hadiah yang aku kasi.Tapi dengar kata gak budak ni.Pada masa yang sama,Adam pun sedang memandang kearah Mia lalu dia mengangkat keningnya sambil tersenyum.Mia tak tahu kenapa,tapi mUkanya terasa panas dan hati nya berdebar-debar dan hangat apabila melihat senyuman Adam tu.
"Mia,Adam angkat kening kat awak lah.Korang ni bercinta eh Mia?"
"Hah? Ish,tak ada lah.Awak ni memandai je kan."
"TaK adalah.Adam angkat kening dekat awk macam pasangan kekasih lah pula.Lagi satu.Awak dah tak kutuk-kutuk si Adam tu dah.Kalau tak dulu bukan main awak kata awak tak suka dia.Apa jadi ni perasaan tak suka tu dah jadi suka pula ke?"
"Hm.Okay,saya jujur.Sebenarnya saya tak pasti yang saya suka dia ke tak.Tapi perangai dia dah berubah.Dia layan saya dengan baik,berbeza dengan dulu.Sekarang bila rapat dengan dia saya rasa ada perasaan lain.Bila tengok senyuman dia,hati saya rasa lain,macam terasa hangat.Ish..tak tahu lah wak."
"Nak dengar pendapat saya tak."soal Amira.
"Hm."
"Saya rasa yang awak dah suka dia sejak dulu.Cuma disebabkan perangai nakal yang dia buat dekat awak,awak nafikan perasaan tu.Awak kutuk-kutuk dia tu sebab dia dah balik Malaysia,so awak takut yang awak akan suka dekat dia balik.Tu yang awak kutuk-kutuk dia tu.Sekarang dia dah balik,lagi pun awak cakap yang dia layan awak dengan baik,jadi sah lah perasaan suka awk dekat dia dah kembali."
"Ada betul gak.Bagus lah teori awak.Tapi macam mana nak konferm kan apa yang saya rasa?"
"Yang bab nak conferm an tu saya tak boleh nak buat apa.Tunggu aje lah wak.Wak,jam tu awak yang bagi dekat Adam kan?"
"Hah.Mana awak tahu?"
"Dah saya yang bagi cadangan kat awak supaya beli jam memang lah saya tahu.Tapi tak sangka pula yang taste awak ni boleh tahan.Sesuai dengan dia." komen Amira.
"Pandai kawan saya ni.".Aku hanya mampu tersenyum.
"Wei.Ada budak form 2 tengah minta kapel dekat Adam lah weh!" jerit salah sorang pelajar kelas 4 Kenanga.Bila dengar je berita tu hati aku terasa dihimpit dengan batu yang besar.Rasa nak menangis pun ada!
"Mia,Amira,jom lah pergi tengok!" kata Laila terhadap aku dan Amira.
"Ehm,tak apa lah.Malas lah." Amira menjawab bagi pihak aku.Aku tahu Amira pasti tahu apa yang aku rasa.
"Mia,betul awak tak nak pergi?"
"Saya takut kalau saya tak kuat." Aku menundukkan wajahku.
"Kalau awak tak nak pergi tak apa lah.Saya faham."
"Thanks."
Amira hanya tersenyum dan aku hanya mampu membalas senyumannya ala kadar saja.
"Mia,Amira,korang tahu tak..Adam kata kan..." Laila tidak menghabiskan kata-katanya.
Aku menggenggam tangan Amira sekuat yang mungkin.Jujur aku tak tahu kenapa aku rasa macam ni.Takut sangat nak dengar jawapannya.Lebih takut daripada masa nak ambil keputusan PMR.
"Adam tak terima budak tu.Malah kata Adam,dia dah ada orang yang dia suka.Korang agak-agak bila ek?" soal Laila.
"Mana lah ktaorang tahu.Laila,thanks sebab story kat kitaorang tau." kata Amira.
"Sama-sama.Tapi korang patut tengok muka budak tu.Kesian juga saya tengok."
"Ehm,mungkin bukan nasib dia untuk dapat Adam tu."
"Mungkin juga.Okay.Da.."
"Wak.Lega saya." kata Amira.
"Kenapa awak pula yang lega?"
"Saya lega bagi pihak awak."
Aku hanya mampu tersenyum tapi dalam hati,happy sangat!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment